Rakan sekelas (part deux)

Tergelak sebentar semasa sy di kelas Social Impact on Electronic Media pagi tadi.

Dari jauh, sy nampak rakan sekelas yang agak besarrr saiznya berjalan ke arah sy. Sampai saja di hadapan sy, sy terperasan tulisan di bajunya, I’m in shape. Hmm, kompius sekejap sy. Rasanya I’m in shape bermaksud seseorang itu mempunyai badan seperti pelari 100m.

Sebaik saja beliau melepasi sy, sy perasan (perasan lagi) di belakang bajunya tertulis,

“Round is a shape”

Hmmm, adakah sy masih lagi berfikir di dalam kotak? Atau kotak sy terlalu besar sehingga sy tidak berupaya untuk berfikir di luar kotak?

Rakan sekelas…

Semester ini, sy cuma ada satu kelas yang memerlukan sy bekerja di dalam kumpulan. Walaupun dah biasa bekerja di dalam kumpulan semasa bekerja, tetapi pengalaman bekerja dengan mat saleh dan minah saleh di sini memang berguna. Biasa la kalau dah kerja ramai2, macam2 perangai yang ada. Ada yang best, ada yang kureng. Ada juga yang outstanding, sampai sy pun terpegun…

Contohnya macam team mate sy yang sorang ni, namanya Mark. Umur rasa2 kurang lebih macam sy. Sebelum beliau masuk belajar semula, beliau pernah mengajar di sekolah menengah selama hampir 6 tahun (di sini dipanggil high school). Sebelum mengajar pula, beliau pernah menggalas senapang di Korea Selatan selama 3 tahun (war veteran ni).

Mark ni memang jenis yang suka bercakap, sesuai dengan pengalaman beliau sebagai cikgu. Oh ya! Btw, he was an English teacher. Ada saja idea yang nak dikongsi bersama. Bagus Mark ni, kata sy. Mesti ada sesuatu menarik yang sy boleh belajar daripada beliau.

Memang betul telahan sy. Rupanya, he is a very, very good presenter! Tambah menarik, presentation yang disampaikan di dalam kelas semalam adalah secara impromptu, tak ada skrip, main cakap je. Benda yang disampaikan tu biasa2 sj, kalau tak kena gaya, memang boleh jadi boring and monotonous.

First of all, he spoke with conviction, penuh semangat as if he was delivering the most important presentation in his life. Gayanya seperti beliau sedang bercerita dengan semua.  Impaknya, satu kelas terpesona dengan cara penyampaian beliau. Nampak so natural…

His body language was just right. He maintained the standard 3-second method of looking at a person in the audience. Heck, even his jokes was spot on! Kudos to him. After the presentation, I overhead somebody told him, “Stellar!”

Looks like I might learn a thing or two from a person named Mark this semester after all…

Cerita pasal shuttle bus RPI…

Selepas selesai kelas pkl 9.00 mlm tadi, sy terus ke Student Union – menunggu shuttle bus untuk pulang ke rumah. Kebiasaannya selang 10 minit, mesti ada yang datang. Tak tau apa kisahnya malam ni, tunggu punya tunggu punya tunggu (berapa lama mau tunggu daa…), bas tak sampai2 juga. 10 minit, 15 minit, 20 minit …

Akhirnya selepas hampir 25 minit, bas yang ditunggu pun sampai. Tapi yang bestnya, bukan 1 yang datang, tapi 3 yang menjelma. Panas2! Ramai juga yang menunggu masa tu. Elok saja driver bas bukakan pintu, dah ada yang mengadu.

“I’ve been waiting out here in the cold for the nearly 25 minutes and when you’re finally here, not 1 but 3 showed up. This is totally unacceptable, especially during these hours! You guys should communicate between each other much better.”

Keras bunyinya. Terkezut sy sebentar. Memang student2 di RPI ni jenis yang verbal sikit, kalau tak puas hati, selamber je diorang suarakan. Sy dah dapat bayangkan apa yang driver bas ni akan jawab. Selalunya bila di dalam situasi macam ni, kita akan jadi defensive. Tambah2 pula kalau dah letih, selepas seharian memandu bas macam abang driver kita sorang ni…

But, boy… was I wrong! Instead of getting angry and defensive for being the one on the receiving end of the torrent of words, the driver calmly explained the situation. Rupanya ada kenderaan rosak di tengah jalan tadi. Cuma tinggal satu lane yang boleh digunakan, jadinya queue agak panjang. Itu yang datang 3 bas sekali. Kagum sebentar sy dengan cara driver bas tu mendamaikan suasana .

Satu perkara lagi yang menarik, bagaimana pelajar di sini berani untuk menyuarakan suara mereka untuk mendapatkan hak masing2. Bayangkan kalau dah bayar hampir $18,000 (RM60,000) untuk yuran pengajian setiap semester, semestinya mereka mahukan yang terbaik dari pihak universiti.

Google is coming to Malaysia

Utusan Malaysia, Jan 26: Google minat melabur di Malaysia.

The Star, Jan 26: PM: Google eyeing Kl hub.

Antara fantasi dan realiti: Universiti idamanku…

Sticky note: Hadiah Latihan Persekutuan

Harvard, Cornell, Yale, Princeton… Semuanya ialah sebahagian daripada Ivy League Schools di Amerika Syarikat. Mulanya, niat di hati nak juga belajar di salah satu daripada universiti2 ni. Bunyinya macam gah, tapi belum cuba belum tahu, ye tak? Malangnya, tak ada satu universiti pun yang menawarkan MS in Technical Communication.

Selepas puas mencari, senarai pendek universiti yang sy rasa bersesuaian ialah RPI, IIT di Illinois dan Miami University di Ohio. Proses permohonan kemasukan agak mudah sebenarnya. Semuanya dijalankan secara online. Walaubagaimanapun, sijil2 transkrip seperti GRE, TOEFL dan ijazah pertama masih perlu dihantar melalui pos.

Selepas hampir sebulan menunggu (April 2006), keputusan permohonan diterima satu persatu. Mulanya, Miami University. Yes! Alhamdullilah. Diterima masuk. Yang menariknya, Department Head TC sendiri yang call sy di Malaysia. Terkezut sebentar.

Dah la lama tak speaking, for sure berkarat habis. Nasib baik cakap tak lama . Rupanya sy ditawarkan sekali dengan position TA untuk menguruskan laman web fakulti Tech Comm. Ini sudah menarik, stipend pun boleh tahan. Dekat $12k setahun.

Kemudian selang beberapa hari, sy terima satu sampul surat besar dari RPI. Berdebar2 rasanya. Di antara ketiga2 universiti ini, RPI ialah universiti pilihan pertama sy. Yes! I got it! Gumbira tak terkata . Sebelum ni risau juga, takut2 tak diterima masuk.

Selepas dah dapat keputusan dari RPI tu, I’ve made up my mind. RPI di hatiku . Walaupun sy tidak ditawarkan menjadi TA (therefore no stipend), namun berdasarkan kepada silibus yg ditawarkan dan fakulti yang dah lama established di dalam bidang Tech Comm, tampak lebih menarik daripada Miami dan IIT.

Oh ya, sebelum terlupa, yuran permohonan ke universiti ini akan dibayar oleh JPA (limit sehingga 3 universiti). On average, each university charges around $80 per application. Jadi jangan lupa, cetak resit yang dipaparkan di skrin selepas selesai menghantar permohonan tu. Banyak tu, $240…

Akan datang: Lari2…kita lari… Biar kuat..urat kaki…

Training for the next Winter Olympic Games…

Atiqah and her beloved Trailer Ride

Notice the matching color. Watch out Vancouver 2010 ! Olympian in the making .

Handle with care…

Memetik kata2 pujangga,

“I’m gonna do me and do it well. But if I ain’t got the ingredients to do me, how am I gonna do me? Ya dig?”

Hari pertama sampai dah habis suku botol. As for Asam Laksa, dah settle 2 bungkus. Yang bestnya, seller hantar parcel ni guna UPS, sehari sampai…

Kitakan orang Malaysia!

Sebentar tadi semasa sy sedang melayari laman forum yang popular di Malaysia, saya tertarik sekali dengan salah satu topik yang diperbincangkan. Isunya, mengapa apabila Malaysians bersua dengan Malaysians di perantauan, ada yang sukar untuk bertegur sapa.

Dulu sebelum sy melanjutkan pelajaran pada tahun ‘96, ada teman yang berpesan supaya jangan ambil kisah sangat kalau ada yang buat dek je bila berjumpa di tengah jalan terutama di kota2 metropolitan.

Betul ke? Sy rasa was2 je. Betul telahan sy, selepas hampir 2 tahun di sana, okey je sy rasa setiap kali bertemu dengan Malaysians, tak kisah di mana saja. Happy je bila bertemu sesama Malaysians. Sekarang di negara Uncle Sam pun begitu. Tak ada masalah…

Kisah 1
Semasa sy dan kawan2 singgah di kota Edinburgh (Winter ‘97 – dalam perjalanan ke Aviemore), kami terperasan 3 orang hamba Allah yang sedang berehat2 di taman. Memang boleh agak ini mesti orang Malaysia (senang je nak cam – melihat dari gaya tudung yang dipakai). Dari jauh lagi kami dah siap angkat tangan.

Kebetulan masa tu kami tengah lapar betul, tercari2 tempat makan yang sesuai di kota yang asing buat kami. Nasib baik bertemu dengan mereka. Kami sempat berborak sekejap sebelum bergerak menuju ke arah kedai yang dicadangkan…

Kisah 2
Cuti musim panas ‘07, sy selalu ke Boston. Kalau nak bandingkan Boston dan New York City, jaraknya hampir sama jauh dari Troy (3 jam). Tapi sy lebih suka ke Boston kerana tak perlu risau dengan teksi kuning NYC yang tak makan saman. Tambah pula, permandangan di Boston sama cantik dengan NYC.

Semasa sy di Harvard Square, sy ternampak satu famili ni sedang menunggu sesuatu. Menunggu bas atau teksi mungkin. Dari raut wajah, rasanya macam Malaysians. Memandangkan tak selalu bertemu Malaysians di Boston, apatah lagi di Harvard, terus sy ke sana untuk bertegur sapa.

Oh! Rupanya mereka baru seminggu sampai di sini untuk melanjutkan pelajaran di Harvard (orang bijak pandai ni). Mereka menjemput sy ke rumah, tapi memandangkan masa yang suntuk, terpaksa ditolak dengan baik…

Bahasa Jiwa Bangsa. Kitakan orang Malaysia!

Maklumat di hujung jari anda

Semester ini untuk kelas Studio Design in HCI, kami mendapat professor baru. Prof yang selalunya mengajar subjek ini sedang cuti maternity. Hmmm, siapa ye professor baru ni? Tak pernah nampak pula sebelum ni di fakulti.

Walaupun fakulti Humanities & Social Sciences agak besar, tetapi saya kenal muka2 tenaga pengajar dan staff di sini. Kebiasaannya kami berjumpa di pejabat, di seminar, di kolokium atau di majlis bersama pelajar.

Apabila beliau sudah bersedia untuk mengajar dan mula bercakap, terasa lain benar bunyi English accentnya. Oh, dari Australia rupanya. Di slide pertama tertera nama penuh beliau; Phil M.

Belum pun sempat beliau memperkenalkan diri, hampir keseluruhan kelas dah mula menggoogle nama beliau termasuklah dengan saya sekali . Dunia digital zaman sekarang, maklumat di hujung jari anda…

Yang menariknya, kenapa Google? Kenapa tidak Yahoo! atau Ask.com?

It’s back! My fav’s reality tv show…

Yeay! My fav’s reality tv show, The Apprentice is back on tv, this time with a new twist. Rather than recruiting candidates from the same pool of people, this season Donald Trump went for the stars instead like Lennox Lewis – the boxer, Stephen Baldwin – the actor, Nadia Comaneci – the gymnast and err, Omarosa – adus!

It’s fun and enjoyable to see all the celebrities working together trying hard to outwit the other team and later on competing against each others for Trump’s “Best Business Brain”. Tambah2 lagi kalau ada jenis yang tak makan saman macam Gene Simmons, KISS frontman. Dalam episod 2, dengan muka selamba jer member sound Ivanka Trump. LOL!

Lepas tu dengan kewlnya dia minta maaf dari Ivanka semasa board meeting:

“I sincerely apologize for any shortsightedness I may have had”.