Monthly Archives: January 2008

Rakan sekelas (part deux)

Tergelak sebentar semasa sy di kelas Social Impact on Electronic Media pagi tadi.

Dari jauh, sy nampak rakan sekelas yang agak besarrr saiznya berjalan ke arah sy. Sampai saja di hadapan sy, sy terperasan tulisan di bajunya, I’m in shape. Hmm, kompius sekejap sy. Rasanya I’m in shape bermaksud seseorang itu mempunyai badan seperti pelari 100m.

Sebaik saja beliau melepasi sy, sy perasan (perasan lagi) di belakang bajunya tertulis,

“Round is a shape”

Hmmm, adakah sy masih lagi berfikir di dalam kotak? Atau kotak sy terlalu besar sehingga sy tidak berupaya untuk berfikir di luar kotak? πŸ˜€

Advertisements

Rakan sekelas…

Semester ini, sy cuma ada satu kelas yang memerlukan sy bekerja di dalam kumpulan. Walaupun dah biasa bekerja di dalam kumpulan semasa bekerja, tetapi pengalaman bekerja dengan mat saleh dan minah saleh di sini memang berguna. Biasa la kalau dah kerja ramai2, macam2 perangai yang ada. Ada yang best, ada yang kureng. Ada juga yang outstanding, sampai sy pun terpegun…

Contohnya macam team mate sy yang sorang ni, namanya Mark. Umur rasa2 kurang lebih macam sy. Sebelum beliau masuk belajar semula, beliau pernah mengajar di sekolah menengah selama hampir 6 tahun (di sini dipanggil high school). Sebelum mengajar pula, beliau pernah menggalas senapang di Korea Selatan selama 3 tahun (war veteran ni).

Mark ni memang jenis yang suka bercakap, sesuai dengan pengalaman beliau sebagai cikgu. Oh ya! Btw, he was an English teacher. Ada saja idea yang nak dikongsi bersama. Bagus Mark ni, kata sy. Mesti ada sesuatu menarik yang sy boleh belajar daripada beliau.

Memang betul telahan sy. Rupanya, he is a very, very good presenter! Tambah menarik, presentation yang disampaikan di dalam kelas semalam adalah secara impromptu, tak ada skrip, main cakap je. Benda yang disampaikan tu biasa2 sj, kalau tak kena gaya, memang boleh jadi boring and monotonous.

First of all, he spoke with conviction, penuh semangat as if he was delivering the most important presentation in his life. Gayanya seperti beliau sedang bercerita dengan semua.Β  Impaknya, satu kelas terpesona dengan cara penyampaian beliau. Nampak so natural…

His body language was just right. He maintained the standard 3-second method of looking at a person in the audience. Heck, even his jokes was spot on! Kudos to him. After the presentation, I overhead somebody told him, “Stellar!”

Looks like I might learn a thing or two from a person named Mark this semester after all…

Cerita pasal shuttle bus RPI…

Selepas selesai kelas pkl 9.00 mlm tadi, sy terus ke Student Union – menunggu shuttle bus untuk pulang ke rumah. Kebiasaannya selang 10 minit, mesti ada yang datang. Tak tau apa kisahnya malam ni, tunggu punya tunggu punya tunggu (berapa lama mau tunggu daa…), bas tak sampai2 juga. 10 minit, 15 minit, 20 minit …

Akhirnya selepas hampir 25 minit, bas yang ditunggu pun sampai. Tapi yang bestnya, bukan 1 yang datang, tapi 3 yang menjelma. Panas2! πŸ™‚ Ramai juga yang menunggu masa tu. Elok saja driver bas bukakan pintu, dah ada yang mengadu.

“I’ve been waiting out here in the cold for the nearly 25 minutes and when you’re finally here, not 1 but 3 showed up. This is totally unacceptable, especially during these hours! You guys should communicate between each other much better.”

Keras bunyinya. Terkezut sy sebentar. Memang student2 di RPI ni jenis yang verbal sikit, kalau tak puas hati, selamber je diorang suarakan. Sy dah dapat bayangkan apa yang driver bas ni akan jawab. Selalunya bila di dalam situasi macam ni, kita akan jadi defensive. Tambah2 pula kalau dah letih, selepas seharian memandu bas macam abang driver kita sorang ni…

But, boy… was I wrong! Instead of getting angry and defensive for being the one on the receiving end of the torrent of words, the driver calmly explained the situation. Rupanya ada kenderaan rosak di tengah jalan tadi. Cuma tinggal satu lane yang boleh digunakan, jadinya queue agak panjang. Itu yang datang 3 bas sekali. Kagum sebentar sy dengan cara driver bas tu mendamaikan suasana 8) .

Satu perkara lagi yang menarik, bagaimana pelajar di sini berani untuk menyuarakan suara mereka untuk mendapatkan hak masing2. Bayangkan kalau dah bayar hampir $18,000 (RM60,000) untuk yuran pengajian setiap semester, semestinya mereka mahukan yang terbaik dari pihak universiti.

Google is coming to Malaysia

//www.google.com/logos/mothers_day07.gif

Utusan Malaysia, Jan 26: Google minat melabur di Malaysia. 8)

The Star, Jan 26: PM: Google eyeing Kl hub.

Antara fantasi dan realiti: Universiti idamanku…

Sticky note: Hadiah Latihan Persekutuan

Harvard, Cornell, Yale, Princeton… Semuanya ialah sebahagian daripada Ivy League Schools di Amerika Syarikat. Mulanya, niat di hati nak juga belajar di salah satu daripada universiti2 ni. Bunyinya macam gah, tapi belum cuba belum tahu, ye tak? Malangnya, tak ada satu universiti pun yang menawarkan MS in Technical Communication.

Selepas puas mencari, senarai pendek universiti yang sy rasa bersesuaian ialah RPI, IIT di Illinois dan Miami University di Ohio. Proses permohonan kemasukan agak mudah sebenarnya. Semuanya dijalankan secara online. Walaubagaimanapun, sijil2 transkrip seperti GRE, TOEFL dan ijazah pertama masih perlu dihantar melalui pos.

Selepas hampir sebulan menunggu (April 2006), keputusan permohonan diterima satu persatu. Mulanya, Miami University. Yes! Alhamdullilah. Diterima masuk. Yang menariknya, Department Head TC sendiri yang call sy di Malaysia. Terkezut sebentar.

Dah la lama tak speaking, for sure berkarat habis. Nasib baik cakap tak lama πŸ™‚ . Rupanya sy ditawarkan sekali dengan position TA untuk menguruskan laman web fakulti Tech Comm. Ini sudah menarik, stipend pun boleh tahan. Dekat $12k setahun.

Kemudian selang beberapa hari, sy terima satu sampul surat besar dari RPI. Berdebar2 rasanya. Di antara ketiga2 universiti ini, RPI ialah universiti pilihan pertama sy. Yes! I got it! Gumbira tak terkata πŸ˜€ . Sebelum ni risau juga, takut2 tak diterima masuk.

Selepas dah dapat keputusan dari RPI tu, I’ve made up my mind. RPI di hatiku πŸ™‚ . Walaupun sy tidak ditawarkan menjadi TA (therefore no stipend), namun berdasarkan kepada silibus yg ditawarkan dan fakulti yang dah lama established di dalam bidang Tech Comm, tampak lebih menarik daripada Miami dan IIT.

Oh ya, sebelum terlupa, yuran permohonan ke universiti ini akan dibayar oleh JPA (limit sehingga 3 universiti). On average, each university charges around $80 per application. Jadi jangan lupa, cetak resit yang dipaparkan di skrin selepas selesai menghantar permohonan tu. Banyak tu, $240…

Akan datang: Lari2…kita lari… Biar kuat..urat kaki…

Training for the next Winter Olympic Games…


Atiqah and her beloved Trailer Ride

Notice the matching color. Watch out Vancouver 2010 ! Olympian in the making πŸ˜€ .

Handle with care…

Memetik kata2 pujangga,

“I’m gonna do me and do it well. But if I ain’t got the ingredients to do me, how am I gonna do me? Ya dig?” 8)

Hari pertama sampai dah habis suku botol. As for Asam Laksa, dah settle 2 bungkus. Yang bestnya, seller hantar parcel ni guna UPS, sehari sampai…